Wcześniejsze nowości

• Wydzielenia litologiczne na przekroju geologicznym. Przy słupku otworu rysuje się kreska w spągu każdej warstwy i skrót jej nazwy („piasek drobnoziarnisty" → „pd"). Przełącznik jest dostępny, gdy choć jeden otwór na profilu ma wprowadzony profil litologiczny.
• Odnośnik do odsuniętego podpisu. Podpis przeciągnięty na arkuszu łączy się z obiektem cienką linią wiodącą; przełącznik w symbolizacji.
• Podpis linii wzdłuż jej przebiegu. Do wyboru: w połowie długości, w środku zasięgu, na początku, na końcu albo na obu końcach. Nazwa w postaci „A-A'" rozdziela się wtedy na oba końce — jak na mapach z przekrojami.
• Kompozycja wydruku jako plik. Obok zapisu w pamięci przeglądarki doszedł zapis i odczyt pliku .fkw, który przenosi się między urządzeniami i wchodzi do archiwum opracowania.
• Opisy w karcie otworu i w kalkulatorach przeredagowane na formę formalną, mówiącą wprost, czemu dana wielkość służy.
• Podpis przy swoim obiekcie. Linia jest podpisana na linii (w połowie jej długości), poligon w środku — także wklęsły, gdzie środek ciężkości wypada poza kształtem. Punkt jak dotąd obok znaku.
• Podpisy się nie nakładają. Nachodzące na siebie rozsuwają się w pionie, a gdy naprawdę nie ma miejsca — bledną zamiast zasłaniać sąsiada.
• Stylizator podpisu w symbolizacji: barwa, wielkość, otoczka (białe pole), obrys liter, cień, położenie względem obiektu i ukrycie podpisu.
• Przesuwanie podpisów na arkuszu wydruku. Na arkuszu podpisy są tekstem, nie pikselami — drukują się ostro i da się je przeciągnąć myszą tam, gdzie mają leżeć. Przesunięcie jest zapisywane w milimetrach arkusza, więc trzyma się mapy.
• Szybka paleta barw i „bez wypełnienia" w oknie symbolizacji.
• Działki ewidencyjne na niebiesko, z niebieskim podpisem bez otoczki — otoczkę można włączyć każdemu obiektowi osobno.
• Linie i poligony da się kliknąć. Dotąd trzeba było trafić w 1,5 piksela od osi obiektu; teraz tolerancja to 8 pikseli, jak w programach GIS.
• Profil litologiczny z CBDG do wklejenia. W tabeli „Profil litologiczny" doszedł przycisk „Wklej profil z CBDG…". Zaznacz na karcie otworu tabelę wydzieleń litologicznych i skopiuj (Ctrl+C) albo pobierz ją strzałką jako CSV — jedno i drugie wchodzi tym samym oknem, z podglądem przed zapisaniem. Głębokość otworu bierze się ze spągu ostatniej warstwy, a luki i zachodzenia między warstwami są od razu zgłaszane.
• Otwór CBDG jako otwór rozpoznawczy. Karta otworu wiertniczego z CBDG pokazuje teraz w bloku „Informacje o otworze w CBDG", co przy nim leży w archiwum (rdzeń, geofizyka, analizy, badania), stratygrafię, cel wiercenia, archiwum i numer dokumentacji. Dodany do projektu wchodzi od razu jako otwór rozpoznawczy, z głębokością, rzędną i stratygrafią w karcie.
• Kopiowanie danych projektu. Obok kopiowania współrzędnych doszedł przycisk „Kopiuj dane projektu…": wybierasz, które obiekty (zakres i rodzaje) i jakie dane mają trafić do schowka — nazwy, współrzędne w trzech układach, rzędne, głębokości, długości linii, powierzchnie poligonów, numery działek z obrębami, gmina z powiatem i województwem, źródło, notatka. Do wyboru tabela do arkusza albo opis do tekstu dokumentacji, z nagłówkiem projektu (data, sumy powierzchni i długości, gminy, obręby).
• Karteczka „Co nowego?" z nagłówkami. Na jej licu widać tytuły zmian z najnowszej aktualizacji; kliknięcie rozwija pełną treść jak dotąd.
• Import obrazu zamiast samego GeoTIFF-a. „+ Dodaj → Rastry → Import obrazu" przyjmuje teraz TIFF, PNG, JPG i WEBP. GeoTIFF z georeferencją wchodzi jak dotąd.
• World file. Wskaż obraz razem z .pgw/.jgw/.tfw/.wld (i .prj, jeśli jest) — osadzi się sam, bez pytania.
• Osadzanie ręczne. Obraz bez żadnej georeferencji otwiera panel: klikasz charakterystyczny punkt na obrazie, potem to samo miejsce na mapie. Dwie pary wystarczą, kolejne poprawiają dokładność. Panel na bieżąco pokazuje podgląd nakładki, średni błąd dopasowania i wielkość piksela w metrach — a gdy skan jest przekrzywiony, mówi o ile stopni (nakładka mapy nie potrafi go obrócić).
• Wpasowanie w prostokąt. Dla szkiców i wycinków poglądowych: rysujesz prostokąt na mapie, obraz wchodzi w niego zachowując proporcje.
• Osadzony obraz wchodzi do projektu .khp razem z punktami dopasowania.
• Granice administracyjne (PRG). Nowa grupa warstw: województwa, powiaty, gminy z miastami oraz jednostki i obręby ewidencyjne — urzędowe granice z Państwowego Rejestru Granic.
• Kopiowanie współrzędnych obiektów. Dawne „Kopiuj tabelę otworów" nazywa się wprost i wypisuje trzy układy z podpisami: PL-1992, PL-2000 z numerem strefy oraz WGS 84.
• Kompozycje wydruku. Menu ☰ w nagłówku okna wydruku: zapis kompozycji pod nazwą, wczytanie jej z powrotem, druk, eksport obrazu i zakończenie.
• Legenda decyduje też o mapie. Każda pozycja ma teraz osobny przełącznik „mapa" i „legenda", własną nazwę na arkuszu i uchwyt do przeciągania — obiekty projektu stoją domyślnie przed warstwami.
• Projekt zwinięty w punkt. Gdy w danej skali obiekty projektu zlewają się w plamę, arkusz pokazuje jeden znak „Lokalizacja projektu" (nazwa do zmiany).
• Numer załącznika w wybranym rogu arkusza.
• Opis lokalizacji administracyjnej w stopce arkusza — województwo, powiat, gmina i obręby, każdy szczebel osobnym przełącznikiem.
• Nota o układach jako przełącznik — komu nie jest potrzebna, ten ją gasi.
• Panel warstw da się rozciągnąć. Uchwyt w prawym dolnym rogu zmienia rozmiar całego panelu, a listy czynnych i własnych warstw mają własne uchwyty wysokości.
• Informacje o obiekcie. Dawne „Poznaj obiekt" nazywa się teraz po ludzku i działa dokładnie jak kliknięcie prawym przyciskiem — ten sam dymek, ta sama zawartość, tylko pod lewym przyciskiem. Narzędzie jest też dostępne w trybie terenowym.
• Kliknięcie w obiekt na profilu. Otwór, punkt dokumentacyjny albo obiekt z warstwy zaznaczony na przekroju otwiera tę samą kartę, co na mapie.
• Jeden przycisk „Przenieś do projektu…". W oknie profilu wybiera się, co ma trafić do projektu: linię przebiegu, obiekty z profilu — grupami — albo wszystko.
• Korytarz 50 m dla przekrojów geologicznych. Domyślnie, bo otwór opisujący ten sam profil musi leżeć przy samej linii.
• Legenda na arkuszu w ośmiu położeniach. Cztery rogi mapy, pas nad mapą, pod mapą, z lewej albo z prawej — z możliwością podania szerokości pola w milimetrach.
• Tytuł arkusza do lewej, na środku albo do prawej.
• Opisy siatki przy wszystkich czterech krawędziach, nie tylko z lewej i u dołu.
• Blokada kadru w wydruku. Po zablokowaniu rolka ani przeciąganie podglądu nie ruszają raz dobranego kadru.
• Symbolizacja z podglądem znaku. Okno jest szersze, a obok pól widać, jak znak naprawdę wygląda — punkt jako kropka, linia jako linia, poligon jako pole.
• Krzyżyk kasujący przy prawej krawędzi karty obiektu, z dala od nazwy.
• W terenie bez warstwic. Zostały tam, gdzie się je robi — przy biurku.
• Kompozycja wydruku uporządkowana. Narzędzia w paskach z podpisami: Arkusz, Skala i kadr, Opis, Elementy, Współrzędne, Legenda. Pasek tytułu z kontrolkami okna u góry, pasek stanu z przyciskiem druku na dole.
• Wydruk zaczyna od projektu. Kadr startowy obejmuje wszystkie obiekty projektu, a nie przypadkowy widok mapy.
• Legenda pokazuje to, co widać. Warstwa albo rodzaj obiektów, po których w kadrze nie ma śladu, jest we właściwościach legendy wyszarzona i domyślnie poza legendą — zaznaczenie jej przywraca.
• Obrót mapy na arkuszu. Pole „obrót" przy skali obraca treść mapy; strzałka północy włącza się wtedy sama (poza tym jest domyślnie wyłączona).
• Nota o układach pod mapą. Po włączeniu siatki albo naroży arkusz wyjaśnia, w jakim układzie są podane współrzędne.
• Płynniejszy podgląd arkusza i mapa. Przeciąganie i rolka nie zamawiają już nowej kompozycji przy każdym drgnieniu; usługi WMS i ArcGIS dociągają kafle po zakończeniu ruchu, a nie w jego trakcie.
• Pasek okna profilu pogrupowany. Profil, Widok, Skala, Eksport — zamiast jednego rzędu kilkunastu przycisków.
• Import z dziwnych układów. GeoPackage w układzie spoza kanonu przelicza się po definicji zapisanej w samym pliku, doszły UTM, ETRS89 i PUWG 1965, a plik bez deklaracji układu jest rozpoznawany po samych współrzędnych.
• ✕ w nagłówku każdego okna. Okno zamyka się krzyżykiem w prawym górnym rogu, niezależnie od tego, co stoi w stopce.
• Karta otworu Banku HYDRO. Okno jest szersze, pokazuje numery archiwalne otworu i niesie panel „Szukaj dokumentacji w PIG" — ten sam, co w „Poznaj obiekt".
• Szacowanie głębokości otworu hydrogeologicznego. Nowe narzędzie w Analizie przestrzennej. Stawiasz punkt, a Frakta szuka otworów Banku HYDRO w okolicy, grupuje je po głębokości, waży odległością i z poprawką na rzędną terenu podaje spodziewaną głębokość. Wybraną grupę można dodać do projektu jako studnie.
• Granice administracyjne bez internetu. Województwo, powiat i gmina (z TERYT) rozpoznawane od razu z wbudowanych granic PRG — także w terenie bez zasięgu.
• Warstwice: zaznaczanie prostokąta na mapie. Wybór „prostokąt na mapie" od razu minimalizuje okno i pozwala przeciągnąć rejon; okno wraca z potwierdzeniem i przyciskiem „zaznacz ponownie". Wcześniej zaznaczanie bywało blokowane przez inne okno.
• Działka wchodzi do projektu jako obrys, nie punkt. Prawy przycisk na warstwie działek daje teraz „Pokaż raport o działce", a „Poznaj obiekt" dobiera obrys z ULDK, gdy sama warstwa go nie podaje. Złoża MIDAS o kilku częściach wchodzą jako poligon największej z nich.
• Narzędzie działki czytelniej nazwane — „Pobierz działkę i dane o niej".
• „Zlokalizuj mnie" tłumaczy, czemu nie działa. Strona otwarta z dysku nie dostaje położenia od przeglądarki — aplikacja mówi to wprost i podaje obejścia, zamiast pokazywać ogólny błąd.
• Opisy i podpowiedzi bezosobowo. Opisy narzędzi, komunikaty i przewodnik na stronie startowej mówią o tym, co robi aplikacja, zamiast zwracać się do użytkownika w drugiej osobie.
• Wyszukiwarka sięga do włączonych warstw. Po nazwie można znaleźć otwór CBDG, otwór Banku HYDRO, złoże MIDAS czy obszar Natura 2000 — przeszukiwane są warstwy włączone na mapie, żeby jedno słowo nie odpytywało wszystkiego.
• Plany ogólne gmin. Nowa warstwa z uchwalonymi planami ogólnymi — strefy planistyczne, obszar zabudowy śródmiejskiej i obszar uzupełnienia zabudowy.
• Atrybuty z usług planistycznych trafiają do projektu. Zbiorcze usługi planów miejscowych i studiów odpowiadają HTML-em, nie GeoJSON-em — dane są z niego teraz wyciągane, a nie gubione.
• Warstwy otworów ładują się szybciej. Kafel z serwisów ArcGIS ma 512 px zamiast 256, więc pełny ekran to cztery razy mniej zapytań do serwera PIG.
• Symbolizacja obowiązuje też na wydruku. Kolor obrysu i osobno kolor wypełnienia, krycie obu, grubość i rodzaj linii — arkusz wygląda tak samo jak mapa, na której go ustawiono. Okno symbolizacji jest szersze, da się je przesunąć chwytem za nagłówek i rozciągnąć za prawy dolny róg.
• Okno wydruku jak zwykłe okno. Minimalizacja, rozszerzenie na cały ekran i zamknięcie w prawym górnym rogu.
• Naroża geograficzne w stopniach, minutach i sekundach — tak jak na mapach urzędowych; numer strefy PL-2000 podawany raz, w nocie pod arkuszem.
• Wielkość znaków obiektów na wydruku do ustawienia suwakiem we właściwościach legendy, razem z przełącznikiem nazw obiektów.
• Opisy siatki i naroży poza ramką mapy. Współrzędna północna wzdłuż krawędzi pionowych, wschodnia wzdłuż poziomych; opisy siatki ustępują narożom, żeby się nie nakładały.
• Symbolizacja obiektów. Przycisk „Symbolizacja…” w karcie obiektu (i w organizacji obiektów — dla całego zaznaczenia) ustawia kolor, grubość, rodzaj linii, wielkość znaku i krycie. Ustawienia jadą z projektem.
• Kadrowanie arkusza w wydruku mapy. Podgląd arkusza przesuwa się przeciąganiem, rolka zmienia skalę, a „Zasięg projektu” i „Kadr z mapy” ustawiają kadr jednym kliknięciem. Mapa pod spodem zostaje bez zmian.
• Okna modalne czekają w kolejce. Drugie okno nie podmienia już treści pierwszego; ostrzeżenie o stronie otwartej z dysku to teraz pasek nad mapą, a nie okno przerywające pracę.
• Wydruk: naroża poza ramką, siatka linią ciągłą, właściwości legendy (nagłówek do zmiany lub usunięcia, nazwy obiektów na mapie, wybór pozycji).
• Wydruk mapy rozbudowany. Wybór pozycji legendy, legenda na białym polu w ramce mapy, siatka kilometrowa PL-1992 albo geograficzna, współrzędne naroży (PL-1992, PL-2000 albo WGS 84) i krzyżyk zamykający okno. Podział arkuszowy 1:50 000 wchodzi teraz na arkusz i do legendy.
• Warstwa „Podział arkuszowy 1:50 000" — dawny „skorowidz" pod właściwą nazwą, z wyjaśnieniem, że to podział map SMGP, MHP i MGśP.
• Odnośnik do serwisu źródłowego przy każdym obiekcie z warstwy. Otwór CBDG prowadzi wprost do swojej karty, punkt SMGP do karty dokumentacyjnej (PDF), obszar Natura 2000 do standardowego formularza danych. Poza tym — do strony wydawcy danych.
• Wybór obiektów przy zapisie. Okno „Zapisz, wydrukuj, przekaż dalej" pokazuje listę obiektów projektu; zaznaczone można wynieść osobnym plikiem.
• Cofanie zmian Ctrl+Z. Cofa dodanie obiektu, skasowanie obiektu (wraca z kartą i danymi), a w trakcie rysowania — ostatni wierzchołek.
• Krzyżyk kasujący przy każdym obiekcie, nie tylko w trybie organizacji; pomyłkę cofa Ctrl+Z. Sam tryb organizacji to teraz przełącznik: ten sam przycisk włącza go i kończy.
• Odpytywanie warstw nie zawiesza dymka. Każda warstwa ma własny limit czasu, a dymek pokazuje się od razu i dokłada odpowiedzi, gdy przychodzą. Przy kilkunastu włączonych warstwach jedna zamulona usługa blokowała całość.
• Długie listy atrybutów przewijają się w dymku, a nagłówek profilu tymczasowego zostaje na wierzchu przy przewijaniu.
• „Poznaj obiekt" mówi, gdy nie ma czego czytać — przy samym podkładzie proponuje włączenie warstwy zamiast pozwalać klikać na próżno.
• Menu narzędzi mieści się w ekranie i przewija. Rozbudowana „Analiza przestrzenna" wychodziła poza dolną krawędź — profili i wydruku nie dało się kliknąć. Menu ma teraz wysokość liczoną od swojego położenia, suwak i przewijanie rolką, a grupy („Rysowanie", „Raster") rozwijają się w środku zamiast wysuwać w bok.
• Przewodnik na stronie startowej. „Co potrafi Frakta" — pierwsze kroki, czego można szukać, jak działają trzy układy współrzędnych, tabela źródeł danych (PIG, GUGiK, Wody Polskie, GDOŚ, OSM), lista modułów obliczeniowych, profile i wydruki. Każdy punkt ma przycisk prowadzący wprost do narzędzia.
• Wydruk mapy — kompozycja arkusza. Nowe okno składa arkusz A4–A0 w wybranej skali: mapa, tytuł, legenda, podziałka liniowa, strzałka północy i nota o źródłach. Stąd drukujesz albo zapisujesz PDF. Wejście z panelu projektu („Wydruk mapy…") i z Analizy przestrzennej.
• Eksport uporządkowany według zamiaru. Zamiast listy formatów — cztery grupy: zabrać projekt ze sobą, wydrukować, pracować dalej w QGIS/CAD, zrobić tabelę. Każda pozycja mówi wprost, do czego służy.
• Poprawianie linii przekroju bez zaczynania od nowa. Backspace cofa ostatni postawiony punkt (miarka, powierzchnia, linia, przekrój), a gotowy profil tymczasowy ma przycisk „Popraw linię" — wraca do rysowania z dotychczasowymi wierzchołkami.
• Otwory na przekroju siadają na linii terenu. Rzędne z baz i z NMT potrafią się różnić o kilka metrów; otwór nie wisi już nad ani pod terenem, a rzędna źródłowa jest w tabeli pod wykresem.
• Ucięcie przekroju na zadanej głębokości. Na każdym profilu geologicznym pole „Ucięcie [m p.p.t.]" przycina słupki otworów do wybranej głębokości — otwór sięgający głębiej kończy się strzałką w dół.
• Panele narzędzi przewijają się rolką. Okna modalne, panel pływający i profil tymczasowy dostosowują wysokość do ekranu i przewijają się kółkiem, bez zoomowania mapy pod spodem.
• Opisy w kalkulatorach bezosobowo. „Należy podać", „pole można zostawić puste" zamiast form w drugiej osobie.
• Legenda i słupki na profilu z Analizy przestrzennej. Profil tymczasowy ma teraz pełną, grupowaną legendę z przełącznikami widoczności — jak profil w projekcie. Otwory Banku HYDRO wchodzą na przekrój geologiczny słupkami głębokości (z dedykowanego zapytania korytarzowego, nie z samej warstwy mapy).
• Profil geologiczny: więcej otworów i dane baz. Na przekrój wchodzą teraz otwory Banku HYDRO (CBDH) i punkty sondowań geofizycznych, nie tylko CBDG i SMGP. Pod wykresem tabela „Otwory z baz PIG na linii" z linkiem wprost do karty otworu w CBDG. Legenda pokazuje grupy otworów. Profil z Analizy przestrzennej ciągnie te same źródła co profil w projekcie.
• Korytarz w widoku przypiętym i powiększonym. Pas z korytarzem (i kolorem słupków) jest też w oknie powiększonego oraz przypiętego pod mapą profilu.
• Korytarz na każdym widoku profilu. Szerokość pasa, z którego przekrój bierze otwory i przecięcia z warstwami, można ustawić także na profilu wysokościowym — nie tylko geologicznym. Zmiana od razu przelicza przekrój.
• Profil czyta się od lewej do prawej. Linia narysowana od prawej do lewej (ze wschodu na zachód) jest teraz odwracana tak, żeby wykres był zgodny z mapą — kursor w lewo na przekroju to znacznik w lewo na mapie.
• Wody powierzchniowe na profilach. Profil wysokościowy i geologiczny pokazują teraz rzeki, cieki, kanały, jeziora i zbiorniki w miejscach, gdzie linia je przecina — cieki znacznikiem na terenie, zbiorniki niebieskim pasem. Źródło: OpenStreetMap; działa niezależnie od włączonych warstw.
• Profil geologiczny włącza swoje warstwy. Wejście w to narzędzie z Analizy przestrzennej zapala Bank HYDRO, otwory wiertnicze CBDG i punkty dokumentacyjne SMGP — widać, co trafi do przekroju.
• Profil geologiczny wzdłuż linii. Obok profilu wysokościowego. Dokłada do przekroju głębokości otworów z projektu oraz otworów CBDG i punktów dokumentacyjnych SMGP z korytarza wokół linii. Szerokość korytarza i kolor słupków (wg stratygrafii albo jednolity) są do ustawienia.
• Siatka punktów w poligonie. Regularna siatka w narysowanym obszarze — rozstaw, obrót, przycięcie do granicy, całość jednym ruchem do projektu.
• Standardowe średnice z rozwijanej listy. Przy polach średnic (karta otworu i dobór filtra, w tym „średnica kolumny filtracyjnej wraz z obsypką") przycisk ▾ pokazuje pełną listę średnic handlowych w mm i calach. Lista się nie filtruje tym, co wpisano — dowolną wartość nadal można wpisać ręcznie.
• Karta otworu po kolei. Pola ułożone zgodnie z tokiem projektowania: teren → rozpoznanie warstwy → konstrukcja → praca studni. Doszły wiek i typ warstwy, standardowe średnice, kontrola grubości obsypki i ściąga do współczynnika filtracji.
• Podgląd wklejonych danych pompowania. Po wklejeniu kolumn czas / opad / wznios pojawia się tabela z nagłówkami — widać, która kolumna jest która, ile punktów odczytano i ile wierszy pominięto.
• Analiza przestrzenna zebrana. „Poznaj obiekt" i „Szacowanie głębokości" działają na tymczasowym punkcie i dodają wynik wprost do projektu.
• Wyszukiwanie dokumentacji w PIG. Po wybraniu obiektu Frakta rozbiera jego numery i miejscowość na kryteria, szereguje je wg pewności i podaje metrykę otworu gotową do skopiowania wiersz po wierszu.
• Belka właściwości obiektu. Obiekt wybrany z warstwy mapowej pokazuje swoje atrybuty w belce, z której można przejść do dalszych działań.
• Brak łączności to nie utrata danych. Pusta lista projektów przy nieosiągalnym serwerze mówi wprost, że dane są bezpieczne — nie udaje pustego konta.
• Własne rastry zostają w projekcie. Wgrane pliki GeoTIFF zapisują się razem z projektem i wracają na miejsce po ponownym otwarciu — także z wyłączoną widocznością.
• Szczegóły lokalizacji. Dane administracyjne, jednostki Wód Polskich i arkusze map pod współrzędnymi, z kopiowaniem do schowka i informacją o brakach. Przy identyfikatorze działki przycisk dodający jej obrys do projektu.
• Wybieranie obiektów z warstw. Checkboxy wskazują warstwy do zaznaczania, a wybrane obiekty można dodać do projektu lub wyeksportować.
• Większe zaznaczenia otworów. Obiekty usług mapowych pobierane partiami, żeby limit pojedynczej odpowiedzi nie ucinał całego zaznaczenia.
• Akcje pod prawym przyciskiem. Klik prawym na mapie i wybór warstwy — dodanie obiektu do projektu albo przygotowanie wyszukiwania dokumentacji w PIG.
• Wygodniejsze karty obiektów. Dymki zostają otwarte do zamknięcia, wyszukiwarka PIG ma „Wstecz", pola nazw zajmują mniej miejsca.
• Karta obiektu pod ręką. Kliknięcie obiektu projektu na mapie otwiera jego kartę, nawet przy zwiniętym panelu.
• Łatwiejszy powrót do projektów. „Moje projekty" kończy bieżący projekt i wraca do widoku ogólnego; niezapisane zmiany zostają pod ochroną.
• Porządek na liście obiektów. Grupy domyślnie zwinięte, pod obiektami, do których należą.
• Wykresy gotowe do wydruku. Eksport PNG/JPG/TIFF zachowuje rozmiar wydruku, z wyborem jakości obrazu i wierniejszym podglądem skali.
• Pewniejszy zapis i otwieranie. Ukryte własne warstwy zostają w projekcie; lepsza ochrona pracy przy uszkodzonym pliku i przełączaniu projektów w trakcie zapisu.
• Dokładniejszy zasięg na mapie. Zasięg projektu uwzględnia końce linii i granice poligonów.
• Projekty na koncie. Po zalogowaniu lista zapisanych projektów, zmiana nazw i podgląd lokalizacji na mapie.
• Własne mapy i dane. Import GeoTIFF oraz eksport wybranego fragmentu mapy, także w granicach narysowanego obszaru.
• Praca w terenie. Uproszczony widok do dodawania obiektów, pomiarów i pracy z własnymi rastrami bez internetu.